Mijn naam is Gitte en ik werkte als skileraar in Sun Peaks, Canada tijdens het seizoen 22/23. Het was een ervaring die mij niet alleen herinneringen voor het leven gaf, maar mij ook heeft ontwikkeld op manieren waarvan ik de waarde pas echt begreep toen ik weer thuis was.
De periode vóór vertrek
Ik heb altijd van skiën gehouden en heb eindeloze herinneringen aan de skischool waar ik altijd les had en mijn favoriete skileraar daar. Eigenlijk had ik er nooit echt bij stilgestaan dat ik het zelf kon worden, totdat een vriend met Snowminds op seizoen ging. Ik ging bij hem op bezoek en kreeg een inkijkje in het leven als skileraar. Vanaf dat moment droomde ik ervan om zelf te vertrekken.
Drie jaar later, tijdens mijn tussenjaar, voelde ik dat het tijd was om de veilige en vertrouwde omgeving van thuis achter me te laten. Ik nam de beslissing en mijn keuze viel op Sun Peaks in Canada. Hoewel het een enorme droom van mij was, voelde het ook als een gigantische sprong om naar de andere kant van de wereld te verhuizen, helemaal alleen.
In de periode vóór vertrek nam ik deel aan informatiesessies, een Snowminds Team Day en het Kick Off event. Ik had ontelbare telefoongesprekken met het Snowminds team. Ik werd goed voorbereid op de start van het seizoen, ontmoette enkele van mijn toekomstige mede leraren, kocht mijn uitrusting en had al meteen vlinders in mijn buik.
Het hele traject naar vertrek had al lange tijd geduurd, en toch voelde het alsof de vertrekdatum nog ver weg was. Maar hoe dichterbij die dag kwam, hoe meer de zenuwen toenamen. Wat als ik geen vrienden maak? Wat als ik me er niet thuis voel? Ben ik wel goed genoeg om skileraar te zijn? Kan ik elke dag Engels spreken? En vooral: krijg ik niet gigantische heimwee?
Op de luchthaven verdween de spanning al snel. Ik werd begroet door blije en herkenbare gezichten van het Kick Off, mijn teamleaders en het Snowminds kantoor dat ons uit kwam zwaaien. We kenden elkaar nog niet echt, maar we zaten in hetzelfde schuitje – alleen, enthousiast, zenuwachtig en klaar voor wat ons te wachten stond. Daar ontstond het eerste gevoel van verbondenheid. Voor ik het wist, was ik ingetrokken in mijn nieuwe thuis in Sun Peaks en begon het dagelijks leven met training, gezelligheid, werk en nieuwe onvergetelijke ervaringen.
De tijd vloog voorbij, omdat het gewoon echt geweldig was.
Wat neem ik mee van het seizoen?
Voor het eerst op mezelf wonen
Niet alleen vertrok ik alleen naar Canada, het was ook de eerste keer dat ik op mezelf woonde. We woonden met vijf mensen op een klein oppervlak, wat betekende dat we rekening met elkaar moesten houden.
Het dagelijks leven draaide niet alleen om skiën, maar ook om koken, schoonmaken en samen alles draaiende houden. We hielden huisvergaderingen, spraken verwachtingen uit en leerden moeilijke gesprekken te voeren wanneer iets niet goed liep. We werden een kleine familie en konden volledig op elkaar vertrouwen.
De community was in het algemeen uniek. Alle leraren woonden in hetzelfde gebouw, waren continu samen, gingen naar evenementen en brachten vrije dagen samen door op de berg. Wanneer je elke dag samen bent, ontstaat er een bijzondere relatie. De hechte setting zorgde voor sterke vriendschappen en het voelde als thuis. Vervelen was onmogelijk, er was namelijk altijd wel iets leuks te doen.
Engels spreken
In het begin was het een grote uitdaging om de hele tijd Engels te spreken. Training, lessen en het dagelijks leven vonden plaats in internationale groepen, en ik sprak vrijwel niet mijn eigen taal tijdens het seizoen.
Het moeilijkste was om mijn persoonlijkheid en humor in een andere taal uit te drukken. Maar na een paar weken werd het vanzelfsprekend en ontwikkelde mijn Engels zich snel. Vandaag zie ik het als een enorme kracht dat ik mij zelfverzekerd en op natuurlijk wijze in het Engels kan uitdrukken.
De training
Wat mij echt verraste, was hoeveel mijn skiën zich ontwikkelde. De training richtte zich niet alleen op techniek, maar ook op hoe je lesgeeft en kennis overbrengt.
Ik werd uitgedaagd op alle soorten terrein en maakte meer progressie dan ik voor mogelijk had gehouden. Na het behalen van ons level 1-examen en de start van het werk konden we nog steeds deelnemen aan ochtend- of middagtrainingen met de beste trainers van de skischool. Dat is van enorme waarde, omdat je jezelf blijft uitdagen en verbeteren gedurende het seizoen. Tegelijkertijd versterkte het ook de band met andere collega’s van de skischool.
Het werk
Als skileraar wordt er iets van je verwacht. Ik was verantwoordelijk voor de veiligheid en de ervaring van mijn gasten. Het was belangrijk om goed voorbereid en professioneel te zijn. Ik gaf les aan zowel kinderen als volwassenen, wat betekende dat ik me moest aanpassen aan verschillende niveaus, persoonlijkheden en behoeften. Het draaide niet alleen om techniek, maar ook om didactiek, geduld en het creëren van een veilige leeromgeving. Je leert snel flexibel te zijn. Plannen veranderen en dan moet je kalm blijven en oplossingen vinden. Daarnaast leerde ik functioneren binnen een andere werkcultuur dan ik thuis gewend was.
Persoonlijke ontwikkeling
Het seizoen heeft mij op meer manieren ontwikkeld dan ik ooit had verwacht. Ik leerde op eigen benen staan, verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en anderen en uit mijn comfortzone te stappen. Lesgeven in een vreemde taal en werken in internationale teams versterkten zowel mijn communicatieve vaardigheden als mijn zelfvertrouwen. Het maakte mij zelfstandiger, veerkrachtiger en bewuster van wat ik kan bijdragen. Destijds dacht ik niet na over hoe het op mijn cv zou staan. Maar terugkijkend was het veel meer dan een tussenjaar: het waren ervaringen die ook het verschil kunnen maken bij de toelating tot mijn studie.
Hoe je je seizoenen kunt gebruiken om toegelaten te worden tot je droomstudie
Voor sommigen wordt het meer dan alleen een persoonlijke ontwikkelingsreis. Het kunnen precies de ervaringen zijn die het verschil maken bij toelating via de tweede selectieronde. Dat gold voor Kasper Jakobsen. Na twee tussenjaren in Canada en Oostenrijk werd hij toegelaten tot zijn droomstudie International Business and Politics aan CBS via de tweede selectieronde. Voor de eerste selectie was een gemiddelde van 11,7 vereist. Met een gemiddelde van 9,6 waren het niet zijn cijfers die de deur openden.
Het was zijn internationale ervaring, zijn taalvaardigheden en zijn verantwoordelijkheid als skileraar die het verschil maakten. Werken in een ander land, lesgeven aan kinderen en volwassenen en professioneel functioneren in meerdere talen tonen maturiteit, zelfstandigheid en leiderschap. Wat begon als twee tussenjaren op ski’s, werd uiteindelijk de sleutel tot toelating tot zijn droomopleiding.
Voor mij werd een seizoen als skileraar een ervaring voor het leven, die ik iedereen met interesse alleen maar kan aanraden.
Overweeg jij zelf om op seizoen te gaan? Lees dan meer over de mogelijkheden via Snowminds.